تنگ

امیدواری یه حسه؟ باید به قلب تلقینش کرد؟ اگر نبود باید تکرارش کنی تا باورت بشه؟ چرا اغییر اینقدر سخته؟ چرا همه از شرایط خیلی سخت فقط با بغض حرف میزنن بعد من از ترس "شاید"ها میمیرم و زنده میشم؟! یه دوست که این روزها کنارم میشینه، غمهاش، داغی که دیده، وضعیت تلخ خانوادش، حالت بیقرارش ... روزی صدبار فکر میکنم چرا اینقدر دلتنگی زیاده. چرا واقعا؟؟؟