نیلی

دستی که مشت میشه و جای شعار، شعور رو نشونه میگیره، باید بسپاری به اونی که قصهی دستهاش عالم رو گرفته. اون وقتی که جز بغض چیزی برای نشون دادن نداری، باید مراقب باشی جز سپردن آدمای داستان به خود خدا کار دیگه نکنی ...

دستهات رو سپردم به سقا.

همینطور دامنی که توش بزرگ شدی رو؛ دامن پراضطرابی که توان فهم یه گوشه از دردهاش رو نداره. من سکوت میکنم که خدا لرزهای چینچین دامنش رو بیشتر کنه. هرچند من به این اضطراب راضی نیستم. اما اگه همچین نشه، خود تو باشی به خدایی خدا بد نمیگی؟ گله نمیکنی...؟؟؟